Return

Next page

Mosxos Evaggelou Tsiakiris


ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : Τις μνήμες του πατέρα μου Τσιακίρη Μόσχου κατέγραψα εγώ η κόρη του Ευαγγελία Τσιακίρη . Από τα ενθύμια του πολέμου  στον οποίο συμμετείχε ο πατέρας μου  εγώ κράτησα  μία φωτογραφία  στην οποία ο πατέρας μου γονατισμένος μπροστά στον τάφο ενός συμπολεμιστή του αποτυπώνει όλη την τραγικότητα του πολέμου . Εύχομαι  να μην βρίσκονται οι στρατιώτες σε αυτή την τραγική θέση μπροστά στους τάφους των συμπολεμιστών τους  αλλά για να μην συμβαίνει αυτό πρέπει να σταματήσουν οι πόλεμοι . Θα μπορούσα να σας εξιστορήσω την παιδική μου ηλικία και πως μεγάλωσα  ξυπνώντας τα βράδια ακούγοντας τον πατέρα μου να ουρλιάζει βλέποντας στα όνειρά του τον πόλεμο . Τον πατέρα μου τον εκτιμώ όχι γιατί πήρε μέρος σε αυτό τον πόλεμο αλλά γιατί ποτέ δεν εξαργύρωσε τη συμμετοχή του σε αυτό τον πόλεμο για  προσωπικό όφελος  . Ας σταματήσουμε τους πολέμους που μόνο εφιάλτες και δυστυχία φέρνουν  .

  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ  ΜΟΣΧΟΥ  ΤΣΙΑΚΙΡΗ  


Ονομάζομαι Τσιακίρης Μόσχος του Ευαγγέλου και γεννήθηκα στις 8 Ιουνίου το 1929 στο Σουφλί του νομού Έβρου της Θράκης στην Ελλάδα.

Το 1953 υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη ως επιλοχίας του πυροβολικού . Στον πόλεμο της Κορέας ζήτησα να πάω εθελοντικά ως στρατιώτης της πατρίδας μου και συμμετέχοντας στη 14η αποστολή ως λοχίας.

Φύγαμε από την Βουλιαγμένη στις 18 Μαρτίου του 1953 και φτάσαμε στην Κορέα  στο Ηussan στις 18 Απριλίου του ΄53 .Από εκεί ανεβήκαμε κατ΄ευθείαν στο τραίνο και βρεθήκαμε στο μέτωπο τα μεσάνυχτα . Εκεί μας περίμενε μία φάλαγγα για να μας πάει στα Γ΄ κλιμάκια . Στο αυτοκίνητο που ανέβηκα  οδηγός του ήταν ο Κοσκηνάς και ήμασταν μαζί όταν παρουσιαστήκαμε στο κέντρο του πυροβολικού στο Μεγάλο Πεύκο . Φτάσαμε στα Γ΄κλιμάκια και το πεζικό έμεινε για να κάνει μία εβδομάδα βολές ενώ εμείς του αντιαρματικού πυροβολικού επειδή υπήρχαν ελλείψεις φύγαμε κατ΄ευθείαν για το μέτωπο . Ήρθε με το τζέϊμς ο Δημόπουλος Παναγιώτης από την Νεμέα Κορινθίας και τότε τον ρώτησα πού είναι το μέτωπο – εγώ θα πήγαινα ως βοηθός διμοιρίτη – τότε μας έδειξε απέναντι ένα ύψωμα καμένο λέγοντάς μας πως θα μας πάει εκεί . Μόλις φτάσαμε εκεί κοντά στα Μαγειρεία ήταν ένα τάνκ τετράκανο , άρχισαν να μας βάζουν ( επιτίθενται) οι Κινέζοι .Εγώ τρύπωσα κάτω από το τάνκ και οι υπόλοιποι  σκόρπισαν σαν της

κλώσας τα πουλιά . Μετά την παύση των πυρών ο καθένας πήγε στη θέση του . Εγώ έπιασα ως βοηθός διμοιρίτη την δεξιά πλευρά και στο αριστερό μέρος μπήκε ο νέος διμοιρίτης που πήγαμε μαζί ο Ανδρέου Πέτρος .Μετά από δύο βράδια  ήρθε ο παλιός διμοιρίτης του αντιαρματικού ονόματι Μαραγκουδάκης για να μας αποχαιρετήσει και ο οποίος την ώρα της αντικατάστασης σε επίθεση των εχθρών σκοτώθηκε .

Μετά από μία εβδομάδα στα μετόπισθεν του μετώπου για να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας , ξεκινήσαμε για το ύψωμα  Ντικ . Τα μεσάνυχτα σε φάλαγγα κατ΄άνδρα  2 μέτρων απόσταση βαδίζαμε με τα πόδια προς το μέτωπο . Ο δρόμος ήταν σημαδεμένος με φωσφορίζοντα στοιχεία και είχαμε εντολή εάν βαλθούμε να πέσουμε στο χαντάκι στα δεξιά του δρόμου. Φτάσαμε στο μέτωπο το οποίο έλεγχαν οι Αμερικανοί είχαν στρατιωτική Αστυνομία και μπήκαμε μέσα στο μέτωπο για να ακροβολιστούμε .Εκεί εγώ πάλι πήγα στη δεξιά πλευρά και στην αριστερή ήταν ο νέος υπολοχαγός .Μετά από παρέλευση είκοσι ημερών όπου φτιάχναμε θέσεις στους πρόποδες του βουνού , βγάζαμε τους νεκρούς Κορεάτες για να δημιουργήσουμε χώρο για να προφυλαχτούμε εμείς . Τότε είπα τα εξης λόγια : << Εδώ συμβαίνει αυτό που γράφουν οι Γραφές : βγείτε εσείς οι πεθαμένοι να μπούμε εμείς οι ζωντανοί >>. Τότες ήρθε ένας στρατιώτης και με φώναξε να πάω στη διοίκηση του Λόχου με την διευκρίνιση να είμαι ξυρισμένος . Πήγα ξυρίστηκα κι όταν κατέβηκα κάτω άκουσα όλους τους αξιωματικούς του λόχου βαρέων  να διαμαρτύρονται πως τους<<πούλησε>> ο Διοικητής τους . Τους είπα τα εξής : << Γιατί μας πούλησε , δεν είμαστε εθελοντές ; >> μου απάντησαν : << Ξέρεις για πού πηγαίνουμε ; >> Τότε πήρα την απάντηση πως πάμε στο  HARRY . Τα τζιπ ήταν έτοιμα να πάνε στο Χάρρυ να πάρουν τους Αμερικανούς διμοιρίτες για αναγνώριση . Μόλις ανεβήκαμε στο τζιπ κατευθυνθήκαμε προς την Σεούλ και μετά τη Σεούλ στρίψαμε αριστερά και για να φτάσουμε περάσαμε ένα παραπέτασμα καπνού γύρω στα 1500 μέτρα . Περνώντας το παραπέτασμα του καπνού κατεβήκαμε για να βρούμε τις  θέσεις μας και τότε είδαμε 22 γυλιούς αραδιασμένους και καταλάβαμε πως αυτοί που τους είχαν είχαν σκοτωθεί. Από εκεί στεναχωρημένοι για το χαμό των παλικαριών βγήκαμε προς τα επάνω πήραμε τον υπολοχαγό διμοιρίτη που ήταν αμερικάνος αλλά πάντα είχαμε απέναντι τους Κινέζους που μας έβλεπαν . Κατεβήκαμε μία ρεματιά και μετά ανεβαίναμε προς τα επάνω για να βρεθούμε σεμία θέση αντιαρματική ΑΤ 75 . Μόλις κοντεύαμε να φτάσουμε άρχισαν να μας ρίχνουν με καπνογόνα οι Κινέζοι από πίσω και αμέσως είπα στον υπολοχαγό << Τρέχα γρήγορα μας επισημαίνουν >> εγώ έτρεξα προς τα επάνω και μπήκα σε ένα φυσικό χαράκωμα  , ήρθαν και δύο Αμερικανοί ο υπολοχαγός και ο λοχίας και μας χτυπούσαν οι Κινέζοι στο σημείο αυτό περί τα είκοσι λεπτά  .Τον εαυτό μου δεν τον έβλεπα όταν τόλμησα να κοιτάξω τους διπλανούς μου είδα πως ο ιδρώτας έτρεχε από το μέτωπό τους σαν μεγάλο φασόλι . Είχε στεγνώσει το στόμα μας . Κάποια στιγμή τους είπα να ανάψουμε ένα  τσιγάρο μιας κι από εκεί δεν θα βγαίναμε ζωντανοί . Δεν προλάβαμε καλά να το σκεφτούμε και οι Κινέζοι είχαν σταματήσει την επίθεση. Συνεχίσαμε να προχωρούμε συναντήσαμε κι άλλους δύο υπολοχαγούς δικούς μας  , ο ένας από τους δύο έλεγε πως χρωστάει τη ζωή του στον άλλο γιατί του έσωσε τη ζωή παίρνοντάς τον από εκεί που στεκόταν  . Από εκεί συνεχίσαμε πάλι να προχωρούμε να βρούμε θέσεις . Κάναμε την αναγνώριση και παρ΄όλους τους στρατιωτικούς  κανονισμούς η αντικατάσταση δεν έγινε τη νύχτα αλλά έγινε το πρωί κατά διαταγή του  διοικητή μας Κουμανάκου . Τις επόμενες δύο ημέρες εργαστήκαμε μιας και δεν μας είχαν χτυπήσει οι Κινέζοι  , την τέταρτη ημέρα όμως στις 18 ΙΟΥΝΙΟΥ  άρχισαν από το απόγευμα γύρω στις επτά  να μας ρίχνουν με το πυροβολικό τους . Aκροβολιστήκαμε όλοι μας . Εγώ αν ζει κάποιος απ΄όσους ήμασταν εκεί θα το θυμάται , έβαλα όλο το στοιχείο παρότι δεν ήμουνα στοιχειάρχης , πίσω στο αμπρί  τους έκλεισα κι έμεινα εγώ , ο σκοπευτής κι ο γεμιστής στο αντιαρματικό σε μία θέση που την είχα μόνος μου φτιάξει την σκέπασα  με σκέπαστρο και είπα πως αν κατορθώσει να περάσει από τη θυρίδα το βλήμα  χαλάλι αφού εμείς θα κατορθώναμε να κάνουμε  βολές ανάσχεσης πυροβολικού  μπροστά από το φυλάκιο. 

          Εκείνο το βράδυ ευτυχώς ήρθαν δύο εξακινητήρια αεροπλάνα και ρίχνοντας φωτιστικά τα οποία άντεχαν 15 λεπτά κι έκαναν βολές ανάσχεσης μπροστά από εμάς.  Βγήκαν από μία μεριά σε ένα ύψωμα στο φυλάκιο κι ας είναι καλά ένας δεκανέας από την Ορεστιάδα του νομού Έβρου ο Πασσαλής Δημήτριος ο οποίος έγινε επ΄ανδραγαθεία Λοχίας και πήρε και χρυσό μετάλλιο ανδρείας , αυτός έσωσε το τάγμα εκείνο το βράδυ. Τραυματίστηκε ο λοχαγός Βυσσιώτης και το πρωϊ μάθαμε πως είχαμε έξη νεκρούς και 17 τραυματίες. Εγώ με το αντιαρματικό εκείνο το βράδυ έριξα  4 (τέσσερις ) φόρτους βλήματα  , 2 φόρτους αντιαρματικά και 2 φόρτους εναντίον προσωπικού . Κάθε δύο βλήματα έριχνα κι ένα αντιαρματικό για να αφήνει γραμμή και να βλέπω πού πήγαιναν τα βλήματα . Το πρωί στις 5 η ώρα ο λοχαγός Αγραφιώτης φώναζε τον δικό μου υπολοχαγό τον Ανδρέου Πέτρο , του απάντησα εγώ και του είπα πως είχα ακόμη 10 βλήματα  , τότες μου απάντησε να τα αφήσω για την ανακωχή . Το πρωί όταν εγκαταλείψαμε το αντιαρματικό ξεχάσαμε να κλείσουμε το κλείστρο με αποτέλεσμα μετά από λίγο χρόνο να κολλήσει . Εγώ όταν ανακάλυψα τη βλάβη τα χρειάστηκα , νομίζοντας πως βρίσκομαι στην Ελλάδα και θα μου το κοστολογήσουν . Τηλεφώνησα στον διοικητή μου για να τον ενημερώσω και με διαβεβαίωσε πως αμέσως θα μου έστελνε αμέσως άλλο. Σε μία ώρα μας το έφερε ο οπλουργός τυλιγμένο σε καναβάτσο κι από ένα τανκ που βρισκόταν κοντά μας πήραμε  βενζίνη το καθαρίσαμε και μετά μία ώρα κάναμε βολή για επισημάνσεις . Έτσι έληξε η μάχη , κατεβήκαμε στο 412 ύψωμα πήγαμε πίσω για ξεκούραση αλλά μόλις φτάσαμε στα μετόπισθεν είχε φτάσει εκεί ο αντισυνταγματάρχης Πρόκος Ηλίας για να αναλάβει το τάγμα . Ήταν τότε που έσπασε το Ανατολικό μέτωπο και μας πήγαν αυθημερόν εκεί . Εκεί αλλάξαμε τρία μέτωπα  , εκεί μας βρήκε και η ανακωχή  και τελείωσε η επιχείρηση Χάρρυ . 27 ΙΟΥΛΙΟΥ 1953 έγινε η ανακωχή και το πρωί συναντηθήκαμε με τους Κινέζους , εμείς τους δίναμε τσιγάρα Κάμελ κι εκείνοι στριφτό τσιγάρο . Στην αρχή και οι δύο πλευρές υποχώρησαν κατά 3  χιλιόμετρα προς τα πίσω και μετά από 3 μέρες  άλλα 3 χιλιόμετρα προς τα πίσω . Όσοι πολέμησαν στο Χάρρυ πήραν το παράσημο CAN DO που σημαίνει μπορείς να το κάνεις . Μετά από χρόνια στη δεκαετία του ΄60 όταν βρέθηκα  οικονομικός μετανάστης στη Γερμανία στη Φρανκφούρτη είδα εκεί τη βάση των αμερικανών που πολέμησαν στην Κορέα. .  


Return

Next page

©Copyright 2003, Mosxos Evaggelou Tsiakiris  All rights reserved